Νοέ 23, 2010

Posted in ΚΕΙΜΕΝΑ- ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ-ΣΥΝΕΡΓΑΤΩΝ

Προβολές Άρθρου : (121)

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ

Περίληψη:ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ
Δημοσιογράφου – Πολιτικού Αναλυτή
Το πείραμα πέτυχε. Η μετάλλαξη ολοκληρώθηκε. Ή η απώλεια του αντιστασιακού χαρακτήρα του Ελληνικού έθνους.

Το αντιστασιακό πνεύμα αποτελούσε μέχρι πρότινος τουλάχιστον ένα από τα θεμελιώδη σταθερά γνωρίσματα του λαού μας, έχει μια οντολογική αφετηρία τόσο από τη μυθική μας παράδοση όσο και από τα ιστορικά μας βιώματα.
Ο Έλληνας από την φύση του επειδή μεγάλωσε σε ένα ήπιο μεσογειακό περιβάλλον αισθάνεται αυτοδίκαια μέτοχος στα πρωταρχικά φυσικά αγαθά και για αυτό το λόγο στρέφει το ενδιαφέρον του στις αξίες της ζωής και όχι στην επιβίωση.
Στην ελληνική παράδοση συνήθως κάποιος έρχεται να αρπάξει ή να καταχτήσει το αγαθό, του οποίου φυσικός κάτοχος και νομέας είναι ο Έλληνας. Έτσι, η χαρακτηριστική στάση Έλληνα είναι η στάση της αντίστασης ενάντια στην απειλή της φυσικής του πληρότητας• ή μια δράση ανάκτησης των αξιών και αποκατάστασης του δικαίου ύστερα από μια αδικοπραγία του κατακτητή εισβολέα.

Στην Ελληνική ιστορία διαχρονικά δίνεται ένα αμυντικό ή αντιστασιακό πρότυπο δράσης το οποίο και λειτουργεί στην ελληνική ιδιοσυγκρασία ως μοντέλο διαπροσωπικών, κοινωνικών ή διαφυλετικών σχέσεων.
Το πρότυπο αυτό αποτυπώνεται ήδη από την “προμηθεϊκή ιδέα”, το πνεύμα δηλαδή της κοσμολογικής αντίθεσης ανθρώπου – θεού. Στον αρχετυπικό μύθο του Προμηθέα, ο ήρωας – Έλληνας παραβαίνει την απαγόρευση του Δία, προκειμένου να ευεργετήσει τους ανθρώπους δηλώνεται δηλαδή μια πρωτόγνωρη κοσμολογική ανθρωποκεντρική φιλοσοφία η οποία προσπαθεί να εξισορροπήσει τις διαφορές ή τις αποστάσεις μεταξύ ανθρώπου και θεϊκών δυνάμεων. Το ίδιο πνεύμα συναντάμε και στις βυζαντινές και νεοελληνικές εκδοχές των τραγουδιών του με τους ακρίτες όπου ο ήρωας Διγενής αρνείται ν’ αποδεχτεί τη θνητότητά του, την μοιρολατρική πορεία προς την απώλεια και να παραδώσει την ψυχή του στον Χάροντα.

Πάνω σ’ αυτή την άρνηση οικοδομείται ο κώδικας της μη υποταγής, ο οποίος στο κοινωνικό επίπεδο γίνεται το θεμέλιο της νεοελληνικής ιδεολογίας. Τον συναντάμε σαν κοινωνική αξία στο Κλέφτικο τραγούδι του 18ου και 19ου αιώνα, στο οποίο η ελευθερία και η ανεξαρτησία ταυτίζονται με τη ζωή και η υποταγή με το θάνατο. Στο κλέφτικο τραγούδι ο ανυπότακτος ήρωας θυσιάζει δίχως σκέψη τη ζωή του για να προασπίσει την ανεξαρτησία του, αξία ανώτερη από την ατομική ζωή. Με κορωνίδα στην ελληνική φιλοσοφία αυτό το πνεύμα της ανεξαρτησίας το έθνος αποκτά την επαναστατική του δυναμική και εξεγείρεται για να αποκαταστήσει το δίκαιο ενάντια στην αδικοπραγία του κατακτητή Οθωμανού. Η αξία αυτή, η οποία βρίσκει την ύψιστη έκφρασή της με τους Ελεύθερους Πολιορκημένους του Δ. Σολωμού καθιερώνεται ως θεμέλιο του νεοελληνικού ανθρωπισμού.
Δεν είναι λοιπόν παράξενο που ο Έλληνας έχει αυτή την μακροχρόνια αρνητική σχέση με τους εκάστοτε φορείς της εξουσίας. Στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα το νόμιμο και το δίκαιο μάλλον περισσότερο είναι όροι ασυμβίβαστοι παρά παράλληλοι. Το δίκαιο για τον Έλληνα έχει ως σημείο αναφοράς όχι το κράτος αλλά την κοινότητα, η οποία μέσα από μια περίεργη διαχρονικά αλληλεγγύη που ξεπερνά τον ατομισμό μπορεί να ενωθεί για να αντιμετωπίσει την αυθαιρεσία της όποιας εξουσίας. Έτσι διαμορφώθηκε ο μοναδικά στα ευρωπαϊκά πλαίσια αντιστασιακός και αντάρτικος χαρακτήρας του Ελληνικού λαού, γεγονός που δεν μπορεί να κατανοηθεί ή να γίνει αποδεκτό από τους ευρωπαίους εταίρους μας ή αμερικανούς μας φίλους.

Και όμως τα τελευταία χρόνια ένα αποτρόπαιο πείραμα μετάλλαξης συντελέσθηκε με τον σκοπό αυτό ακριβώς. Να μεταμορφωθεί αυτός ο αντιστασιακός και αντάρτικος χαρακτήρας του Ελληνικού λαού σε έναν ανάλογο των υπολοίπων ευρωπαίων πολιτών.

Ο ελληνικός λαός έπρεπε πάση θυσία, να απαλλαγεί από τον πολιτισμό του και ν’ αφομοιωθεί μέσα στην κυρίαρχη δυτική κουλτούρα. “Κι η πατρίδα μια τοιχογραφία μ΄επιστρώσεις διαδοχικές φράγκικες ή σλαβικές που αν τύχει και βαλθείς για να την αποκαταστήσεις πας αμέσως φυλακή και δίνεις λόγο / σ’ ένα πλήθος Εξουσίες μέσω της δικής σου πάντοτε .” [Οδυσσέας Ελύτης, Το Φωτόδεντρο].

Διαδοχικές κυβερνήσεις από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα επιδόθηκαν σε έναν αγώνα πολιτισμικής αλλοτρίωσης, αποσιωπώντας ή κρύβοντας από τις επερχόμενες γενιές την αξία της ελληνικής αυτής ιδιαιτερότητας ώστε να μην υπάρξει σθεναρή παρέμβαση στην ιστορία του νέου παγκοσμιοποιημένου πολιτισμού της Νέας Τάξης.

Η επιδιωκόμενη Νέα Τάξη έχει σαν στόχο την αφομοίωση των λαών και των εθνών ως ένα απλό άθροισμα ατόμων, χειραγωγημένων και για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, πρέπει να διαλυθούν οι εθνικοί και τοπικοί πολιτισμοί, που πιθανόν να αντιπροσωπεύουν τον κυριότερο παράγοντα αντίστασης των λαών στην επιδιωκόμενη αλλοτρίωσή τους.
Δυστυχώς, οι ιστορικές συνθήκες ή ο διεθνής συσχετισμός δυνάμεων από τα πρώτα βήματα του νέου ελληνικού κράτους επέβαλαν την παγίωση ενός καθεστώτος εξάρτησης και άμεσης κηδεμονίας της ελληνικής πολιτικής ζωής από διεθνείς εξουσιαστικούς μηχανισμούς, κέντρα που στρεβλώνουν με κάθε τρόπο την Ελληνική πολιτική φιλοσοφία και τις παραδοσιακές της εκφράσεις. Από τον καιρό της βαυαρικής αντιβασιλείας ως τη σημερινή εποχή της “ολιστικής ομογενοποίησης”

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό.
Οδηγηθήκαμε σαν έθνος σε πλήρη αποτυχία, μια κατάσταση από την οποία όλοι βγαίνουν ζημιωμένοι: ούτε οι θεσμοί λειτουργούν, ούτε οι πολίτες ευτυχούν, αλλά ούτε και το κράτος ανταποκρίνεται στο ρόλο που η δημοκρατία του επιβάλλει.